Malar­stwo jest dla Izy Opiełki formą porządkowania chaotycz­nej rzeczywistości. Jej uwodzące wzrok, abs­trak­cyjne obrazy są wynikiem przemyślanego procesu. To swego rodzaju analogowy algorytm, który prze­twarza spon­taniczny, rysun­kowy szkic w wyrafinowane, wielowar­stwowe kom­pozycje o zróźnicowanych fak­turach i tonach barw­nych. Ten proces zapisuje się na powierzchni obrazów, a kolejne jego fazy można z niej odczytać. 

Wspólnym mianow­nikiem naj­now­szych obrazów Opiełki jest nie tylko tech­nika, ale przede wszyst­kim niepokojące odczucie fragmentaryczności świata i infor­macji, którymi jesteśmy otoczeni. Psychofizjologiczna potrzeba porządku przekłada się na obrazy o ograniczonej do szarości skali barw­nej, malowane za pomocą wyłącznie dwóch farb – bieli tytanowej i czerni kost­nej. Istotą procesu jest tu budowanie struk­tur, te zaś powstają poprzez powielenie pier­wot­nego, odręcznego motywu. Wielo­krotne, ryt­miczne powtórzenie przy­pad­kowego komunikatu wprowadza porządek. Ta ambiwalen­cja tworzy wyjątkowe napięcie. Zestawione razem, obrazy Opiełki tworzą pulsujące archiwum abs­trak­cyj­nych impulsów. Ich mechaniczna powierzchowność gra z zaskakująco zmysłowym ruchem poszczególnych motywów. Rytm życia staje się ważniejszy od kształtu rzeczy.