Janek Simon wykorzystuje jako punkt wyjścia XVIII-wieczny system mnemotechniczny opracowany przez polskiego uczonego Antoniego Jaźwińskiego, który później zyskał popularność pod nazwą „Polski System”. Logika tego systemu służy artyście do kodowania najważniejszych wydarzeń z historii RWPG (Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej) — socjalistycznej organizacji gospodarczej i wspólnego rynku funkcjonujących w okresie zimnej wojny.
Drugim narzędziem wykorzystywanym przez Simona do analizy tego geopolitycznego sojuszu są współczesne strategie komunikacji wizualnej. W swoich pracach artysta łączy wyniki własnych badań z zakresu historii politycznej i ekonomii z refleksją nad systemami służącymi kodowaniu i przekazywaniu wiedzy, a także z wykorzystaniem współczesnych technologii open source, takich jak druk 3D.
Paradoksalnie, opowieść o wielkich projektach modernizacyjnych została tutaj przetworzona w sposób subiektywny i rzemieślniczy — jako trójwymiarowa, ręcznie składana i klejona mozaika, w której pobrzmiewają echa modernistycznej sztuki publicznej epoki sowieckiej.
Jak mówi sam Simon: „Praca nad tymi realizacjami pozwoliła mi lepiej poznać kluczowe wydarzenia i instytucje związane z historią RWPG, a także utwierdziła mnie w przekonaniu, że większość publikacji poświęconych temu tematowi jest silnie zideologizowana. Co najmniej dwa pytania pozostają bez satysfakcjonującej odpowiedzi: dlaczego ten projekt ostatecznie poniósł porażkę oraz w jakim stopniu był narzędziem radzieckiego / rosyjskiego imperializmu, służącym transferowi wartości z mniejszych państw członkowskich”.
