Paulina Stasik jest, mimo tradycyj­nego warsz­tatu, jakim się posługuje, jedną z naj­bar­dziej oryginal­nych artystek młodego pokolenia. Od kilku lat kon­sekwent­nie sub­limuje swój język malar­ski. Tworzy wieloplanowe, eteryczne i zmysłowe płótna, które we współczesny i pod­miotowy sposób dekonstruują temat kobiecego aktu. Stasik interesuje ciało jako nośnik ener­gii duchowej, sek­sual­nej i kul­turowej, ale uwol­nionej od binar­nej per­spek­tywy. Drąży poszukiwania ideal­nego, androgynicz­nego ciała o jakości zmysłowej i mitologicz­nej. Jej obrazy są próbą powrotu do utraconej ponad płciowej jedności. Splatające się ze sobą postaci, frag­menty ciał i twarze, nawiązują do mitów o stworzeniu świata z rozczłonkowanej istoty ludz­kiej. Tym poszukiwaniom patronuje przed­stawiona na jednym z obrazów Szamanka, której syl­wetka przy­pomina wieloramienną figurę hin­duskiego Śiwy, a zarazem kobietę pod wieloma postaciami.

 

Obrazy Stasik, wyrafinowane pod względem malar­skim, emanują niezwykłą, erotyczną aurą i spirytualną siłą. Ich charak­terystyczna gama barwna i modelunek są wynikiem precyzyj­nego i pracochłonnego procesu malar­skiego, nakładania kolejno wielu laserun­kowych warstw farby.

 

Wizyjność, ale i swoista stateczność obrazów Stasik przy­daje im powagi. Postaci, ich oblicza i ciała, pod­dane są wypracowanej idealizacji, zaś przestrzeń, w której są przed­stawione, pozbawiona jest na ogół wyraźnych cech. To otchłań, bez­miar, wodna toń, rodzaj prenatal­nego schronienia, z którego bije miękkie światło – brzasku albo zmierz­chu. Wyobrażenie kobiecej figury ma tu referen­cje kul­turowe z czytel­nymi reminiscen­cjami klasycz­nej rzeźby. Zarazem to żywe studia ciała z niemal erotycz­nym skupieniem na jego czułych par­tiach – dłoniach, twarzach, tor­sach. Stasik płynnie prowadzi swoje bohaterki między światem real­nym a sym­bolicz­nym, między życiem a bez­czasem, ekstazą, uniesieniem, rozkoszą a letar­giem, snem, mil­czeniem. Obrazy te układają się w rodzaj odnowionej, matriar­chal­nej mitologii, której kluczowymi jakościami są świadomość ciała, współodczuwanie i oparte na empatii relacje.

 

Paulina Stasik (ur. 1990) jest absolwentką Wydziału Malar­stwa krakow­skiej ASP. W 2020 roku obroniła dok­torat na tej samej uczelni. Jej prace były dotych­czas prezen­towane m.in. na wystawach indywidual­nych w Galerii Wozow­nia w Toruniu (2018, 2020), Galerii Henryk (2018) i Shefter Gal­lery w Krakowie (2019), a także na głośnej wystawie Farba znaczy krew w war­szaw­skim Muzeum Sztuki Nowoczesnej (2019). Wystawa Opiekunki jest pierwszą indywidualną wystawą artystki w Warszawie.



Paulina Stasik, Opiekunki, 2020, olej i akryl na płótnie, 110 × 150 cm



Paulina Stasik, bez tytułu, 2020, olej i akryl na płótnie, 92 × 65 cm



Paulina Stasik, Ciało IX, 2019, olej i akryl na płótnie, 130 × 140 cm



Paulina Stasik, Ciało XI, 2019, olej i akryl na płótnie, 130 × 140 cm



Paulina Stasik, Ciało XVII, 2020, olej i akryl na płótnie, 170 × 150 cm



Paulina Stasik, Szamanka, 2020, olej i akryl na płótnie, 190 × 170 cm



Paulina Stasik, Szamanka II, 2020, olej i akryl na płótnie, 150 × 140 cm



Paulina Stasik, Nierozłączność, 2020, olej i akryl na płótnie, 150 × 160 cm



Paulina Stasik, Rozpad, 2020, olej i akryl na płótnie, 170 × 150 cm



Paulina Stasik, Rozpad II, 2020, olej i akryl na płótnie, 150 × 140 cm


wystawy online

Paulina Stasik
OPIEKUNKI

 

Od 12.12.2020

 

 

Ze względu na pandemię i w trosce o bezpieczeństwo zwiedzających podczas wystawy w galerii może przebywać jednocześnie 3 gości.