Ciało jest dla Anety Grzeszykowskiej materiałem rzeźbiarskim i medium komunikacji. Artystka, która w wieku szkolnym przeszła trening gimnastyczny używa również własnego ciała jako narzędzia, tworzy z jego użyciem filmowe choreografie i polityczne plakaty. Istnienie powstało na fali protestów Strajku Kobiet, ale jest zarazem formą egzystencjalnego treningu prowokującego pytanie o nierozłączność języka, świadomości i jej cielesnego nośnika.
